Veliler Çocuklarının Gelişimini Farkında Olmadan Nasıl Sabote Ediyor?

Bir çocuğun basketbola başlaması büyük bir adımdır. Ama asıl önemli olan, o çocuğun bu yolculukta nasıl ilerlediğidir. Ve burada en kritik rolü çoğu zaman fark etmeden veliler üstlenir. Sahada yıllardır gördüğüm bir gerçek var: Çocuklar çoğu zaman yetenekleri yüzünden değil, yanlış yönlendirmeler yüzünden geride kalıyor. Peki bu nasıl oluyor? Öncelikle şunu net söylemek lazım: Her çocuk değerlidir, ama her çocuk aynı hızda gelişmez. Bazı veliler çocuklarının hemen öne çıkmasını ister. Daha çok süre alsın, daha çok oynasın, daha çok övülsün… Ama gelişim sabır ister. Ve sabır, maalesef en az bulunan şeylerden biri. Bir diğer konu: kulüp ve antrenör değişiklikleri. Çocuk biraz zorlanınca hemen başka yere geçme eğilimi… Oysa gelişim, zorlanmanın başladığı yerde olur. Her değişim, sıfırlanan bir süreçtir. Ve en kritik hatalardan biri: Çocuğun yerine karar vermek. “Bugün gitmek istemiyor ama götürelim” ile “Bugün gitmek istemiyor, bırakalım” arasındaki dengeyi kuramamak… Bu denge kurulamadığında çocuk ya baskı altında kalır ya da disiplinsiz bir sürecin içine girer. Ben sahada şunu çok net görüyorum: En başarılı çocuklar, en yetenekli olanlar değil… En doğru yönlendirilenler. Çünkü basketbol sadece fiziksel bir gelişim değil, zihinsel bir süreçtir. Özgüven, sorumluluk ve karakter burada şekillenir. Velilerin niyeti her zaman iyi. Kimse çocuğuna zarar vermek istemez. Ama iyi niyet, doğru sonuç anlamına gelmez. Bu yüzden belki de şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir: Ben çocuğumun gelişimine gerçekten katkı mı sağlıyorum, yoksa farkında olmadan süreci zorlaştırıyor muyum? Çünkü bazen geri çekilmek, en büyük destektir. Ve unutmayalım… Çocuklar bizim hayallerimizi gerçekleştirmek için değil, kendi yollarını bulmak için spor yapar. — Serhat AKSOY